29.11.12

Περί " ΒΩΒΟΥ "

 

" Ελεύθερος υπό όρους ο Μπάμπης Βωβός "


Και μόνο ότι ο εβδομηνταεννίαχρονος εξακολουθούσε να "επιχειρεί" σημαίνει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά……


Κανονικά θα έπρεπε να ασχολούνται τα παιδιά και τα εγγόνια του, και ο ίδιος να «επιχειρεί» σε διαφορετικά επίπεδα.



25.11.12

Ο πρώην Πρύτανης Μαρκάτος δεν κάνει ούτε για "σκουπιδιάρης"

Οι νόμοι δεν φτιάχνονται για να εξυπηρετούν το κοινονικό σύνολο, αλλά για   κάποιες "κοινότητες".......και είναι σεβαστοί ή μη , ανάλογα αν  τις  εξυπηρετούν ή όχι !

Απίστευτα πράγματα , αν είναι αληθινά......

Η αντιγραφή πάντως έγινε είναι από δω:
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26510&subid=2&pubid=112953991

" Παραιτήσεις


Το ΕΜΠ, καθώς και το Πολυτεχνείο Κρήτης, ο πρύτανης του οποίου Γιάννης Φίλης έχει, μάλιστα, υποβάλει την παραίτησή του, είναι τα μόνα ΑΕΙ στα οποία ακόμη δεν έχουν εκλεγεί νέες διοικήσεις. Αποτέλεσμα είναι να οδηγούνται, εκτός από διοικητικό, και σε οικονομικό αδιέξοδο από 1ης Ιανουαρίου. Για το θέμα φαίνεται ότι έχουν βγει τα... μαχαίρια μεταξύ των μελών της πολυτεχνειακής κοινότητας. Ενδεικτικό είναι ότι χθες, μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των καθηγητών, εκδηλώθηκαν έντονες αντιδράσεις στη θέση που διατύπωσε ο ομότιμος καθηγητής, πρώην πρύτανης του ΕΜΠ, Ν. Μαρκάτος ότι «η πρυτανεία σωστά δεν εφαρμόζει ένα νόμο που φτιάχτηκε χωρίς καμιά διαβούλευση με τα υποκείμενα του νόμου, δηλ. την πανεπιστημιακή κοινότητα παρά μόνο από πασοκικούς τσάτσους της Διαμαντοπούλου. Οι νόμοι είναι σεβαστοί όταν εξυπηρετούν τις κοινότητες για τις οποίες φτιάχνονται όχι γενικά και αόριστα επειδή είναι νόμοι. Άλλωστε σε τρεις μήνες η νέα κυβέρνηση θα τον αποσύρει ούτως η άλλως». 

Η τοποθέτησή του προκάλεσε αντιδράσεις καθηγητών, καθώς ερμηνεύτηκε ότι «οι νόμοι είναι σεβαστοί όταν εξυπηρετούν... συντεχνίες» κάτι που ο κ. Μαρκάτος διέψευσε, λέγοντας ότι «είναι σεβαστοί όταν εξυπηρετούν, παρέχοντας τη δυνατότητα στα υποκείμενα του νόμου να εξασκήσουν το έργο τους».  "

6.11.12

Χωρίς σχόλια "ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ Δ.Ε.Π. ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ "




Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,

Αξιότιμα Μέλη του Δ.Σ.,



Με την παρούσα επιθυμώ να δηλώσω την επιθυμία διαγραφής μου από τους καταλόγους των μελών του Συλλόγου Δ.Ε.Π της Σχολής μας (εάν αυτή δεν έχει ήδη γίνει, καθώς, από δεκαπενταετίας και πλέον, έχω, κατά πολύ, απομακρυνθεί από τον Σύλλογο, τις δράσεις του και τις στοχεύσεις του).

Οι τελευταίες αποφάσεις παρατεταμένης απεργίας κατά τον μήνα Σεπτέμβριο/ πραγματοποίησης των εξετάσεων (και, μάλιστα, εις διπλούν για όσες είχαν ήδη γίνει!!…) με αντίστοιχη μετάθεση (!!...), κατά δεκαπενθήμερο, της έναρξης των μαθημάτων/ νέου κύκλου απεργιών για μία ακόμα διαμαρτυρία κατά του «κακού κράτους», με έκαναν να λάβω την τελική μου απόφαση και να καταθέσω την παρούσα επιστολή.



Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,

Αξιότιμα Μέλη του Δ.Σ.,



Η αίσθησή μου είναι ότι εμείς είμαστε –από πολλού – ένας «κακός σύλλογος» που έχει περιχαρακώσει τους στόχους του σε ο, τι πάγιο διέλυε την χώρα μας κατά την τελευταία τριακονταετία: ασταμάτητες απεργίες και «αγωνιστικές κινητοποιήσεις» μονίμως «αγανακτισμένων» «αγωνιζομένων πολιτών» που εκβίαζαν ένα εκβιάσιμο κράτος προκειμένου να επιτύχουν επιπλέον παροχές και προνόμια, γνωρίζοντας πως τούτο - για την ελεεινή πολιτική του επιβίωση, και μόνον- θα τα παραχωρούσε τελικά (με δανεικά) και, έτσι, ο «ηρωϊκός αγώνας των εργαζομένων» θα εύρισκε «την δικαίωσή του».



Κεντρικός στόχος του Συλλόγου οι «αγανακτισμένες απεργίες» της κασέτας. Με τα ίδια λόγια. Το ίδιο ύφος. Τις ίδιες μεγαλοστομίες. Την ίδια στιγμή που εξασφαλίζονταν - εξ ίσου «ηρωικά» και περίτεχνα- να μην περικοπεί ο μισθός μας κατά τις περιόδους των μακρόσυρτων απεργιών και στάσεων εργασίας…



Το Πανεπιστήμιο, η εύρυθμη λειτουργία του, η κανονικότητα πληρότητα και απαιτητικότητα των μαθημάτων, η επαρκής εκπαίδευση των φοιτητών μας, η σοβαρότητα της δουλειάς τους και της δουλειάς μας, η αξιοπρέπεια της δουλειάς μας δεν έχει απασχολήσει τον Σύλλογό μας. Αντιθέτως, όλα τα παραπάνω βλάπτονταν και βλάπτονται σοβαρά και καίρια με τις τακτικές απεργίες του. Οι οποίες, σε συνδυασμό με τις, εξ ίσου τακτικές, παραδοσιακές καταλήψεις των «φοιτητών» και τις αλλεπάλληλες στάσεις εργασίας και απεργίες των διοικητικών, διαλύουν σταθερά κάθε κανονικότητα του εκπαιδευτικού έργου, απορρυθμίζουν το πρόγραμμα διδασκόντων και διδασκομένων, υποβαθμίζουν την σημασία των μαθημάτων και μετατρέπουν το Πανεπιστήμιο σε θλιβερό εξεταστικό κέντρο του τίποτα.



Αν ο Σύλλογος είχε αγωνία για το μαθησιακό περιβάλλον της Σχολής και για την αξιοπρέπεια της εργασίας των μελών του θα είχε, προ πολλών ετών, άμεσα και κάθετα, αντιδράσει για την κατάχρηση δικαιωμάτων εκ μέρους μερίδας φοιτητών/ για την μακρόχρονη βία φοιτητών ενάντια σε καθηγητές και συλλογικά όργανα διοίκησης των ΑΕΙ -και της Σχολής μας/ για την κατάληψη και χρήση ζωτικών χώρων της Σχολής από «φοιτητικές παρατάξεις» (οι οποίες έχουν, εντέχνως και για ιδιοτελείς στόχους διαπλοκής, από τριακονταετίας, υποκαταστήσει τους αντιπροσωπευτικούς Φοιτητικούς Συλλόγους και την ΕΦΕΕ)/ για την κατάληψη και χρήση από ύποπτα στοιχεία χώρων διδασκαλίας του κτηρίου/ για τις φοιτητικές εκλογές που, αντί να γίνονται κανονικά σε ημέρα μαθήματος, ακυρώνουν πολλές και πολύτιμες ημέρες μαθημάτων/ για τις καταστροφές και τους βανδαλισμούς που έχουν γίνει, από δεκαετιών, κανονικότητα στην Σχολή μας/ για την καθημερινή έκθεση φοιτητών, διοικητικών και διδασκόντων στο κοινό έγκλημα με μεγαλύτερες ή μικρότερες κλοπές που σημειώθηκαν και σημειώνονται στο κτήριο της Σχολής μας/ για την ελεεινή ρύπανση, τα κρεμάμενα «σεντόνια», την ασύδοτη αφισοκόλληση, τα άθλια ¨τραπεζάκια» των δήθεν «παρατάξεων» που προβάλλουν την «πραμάτεια» της χυδαιότητάς τους και της διαπλοκής τους μετατρέποντας ένα πανεπιστημιακό κτήριο σαν εκείνο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών σε αχούρι ανομίας και διάλυσης.



Για τους Πρυτάνεις, Συγκλήτους, Κοσμήτορες, Πανεπιστημιακά Τμήματα, Επόπτες Κτηρίων που ανέχθηκαν -και, τελικά, εξέθρεψαν και νομιμοποίησαν με την αβουλία τους (στην καλύτερη περίπτωση) -τα παραπάνω όλα αυτά τα τριάντα χρόνια.



Αν ο Σύλλογος είχε αγωνία για το μαθησιακό περιβάλλον της Σχολής και για την αξιοπρέπεια της εργασίας των μελών του θα είχε, προ πολλών ετών, σθεναρά δράσει και συντονίσει τις ενέργειές του ώστε να αντιμετωπιστεί ο ευτελισμός των εξετάσεων από τις αντιγραφές καθώς και ο εξευτελισμός της δουλειάς των διδασκόντων από τους ανήκουστους αριθμούς (όλο και πιο αμαθών)εισερχομένων και από την μη διαγραφή των «αιωνίων φοιτητών». Και, φυσικά, θα αντιμετώπιζε την ανισότητα εργασίας σε μία Σχολή όπου κάποιοι δουλεύουν ελάχιστα, την ώρα που άλλοι, σαν τον Άτλαντα, προσπαθούν, με φόρτο εργασίας απερίγραπτο, να καλύψουν την επιτηδειότητα των μη εργαζομένων συναδέλφων τους. Οι οποίοι μη εργαζόμενοι συνάδελφοι είναι - καθόλου τυχαία- πρώτοι ανάμεσα σ’ εκείνους που δίδουν προβιβάσιμους βαθμούς σε γραπτά βαρύτατης αμάθειας (γλωσσικής και ουσιαστικής), κινδυνεύοντας να μετατρέψουν τα πτυχία της Σχολής μας -όπως ήδη έχει συμβεί σε περιφερειακά πανεπιστημιακά τμήματα- σε ένα είδος πανεπιστημιακής Ζακύνθου στην οποία μοιράζονται «πιστοποιητικά τυφλότητας» και όχι πτυχία βαθειάς γνώσης και ουσιαστικής, επιστημονικής, απαιτητικής και συστηματικής μάθησης.



Ευχαριστώ για την προσοχή σας

Εύχομαι τα καλύτερα για τον Σύλλογο Μελών ΔΕΠ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών



Με τιμή



Μαρία Δ. Ευθυμίου

Τομέας Ιστορίας/ Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας/ Πανεπιστήμιο Αθηνών